Gisteren vertelde Erick dat we vandaag ergens heen zouden gaan. Maar hij wilde niet vertellen waarheen- dat was namelijk een verrassing. De mensen die me een beetje kennen weten dat ik niet zo goed ben in verrassingen. Toch wilde Erick, ondanks herhaaldelijk aandringen, niet vertellen wat we precies zouden gaan doen. Toen we vanmiddag naar Dublin reden had ik dan ook nog steeds geen idee van onze uiteindelijke bestemming. Maar Erick bleek op de radio gehoord te hebben over de lammetjes die pas geboren waren op de Airfield-boerderij, en hij dacht dat hij me daar wel een plezier mee zou doen. En inderdaad. De lammetjes waren prachtig, en ik vind dat ik ‘t liefste vriendje van de wereld heb.
